Блюдо левантийской кухни – это Иордания, Ливан, Израиль, Ирак, Палестина, Сирия и южная Турция.
Название произошло от леванто-арабского корня «taabil» – смешивать, приправлять.
Традиционно подают как часть мезе.
В Ливане в первую субботу июля отмечают “Ливанский национальный день Табуле”.
«Імам Баялды» ў перакладзе з цюркскага значыць «імам страціў прытомнасць».🙃 Легенда кажа, што аднойчы турэцкі імам пакаштаваў дзесьці страву з запечаных з памідорамі баклажанаў, і, узрушаны чароўным… Read more “Турцыя: Імам баялды (запечаныя з памідорамі баклажаны)”
Переводится как салат из фасоли: по армянски «фасоль» – «лоби» (լոբի)”
Несмотря на кажущуюся простоту, один из любимых салатов, с очень ярким и богатым вкусом.
Назва «Марынара» найбольш распаўсюджана ў Амерыцы, куды гэты соус завезлі італьянскія эмігранты і дзе ён найбольш папулярны. Сам жа соус родам з Неапалю, і таму ў Італіі, ды і ва ўсім астатнім свеце, яго найчасцей называюць «Неапалітанскі соус» (Napolitana).
Паводле легенды, яго вынайшлі ў XVI стагоддзі кухары на борце неапалітанскіх караблёў, што вярталіся з Амерыкі з грузам яшчэ экзатычных тады памідораў.
Асноўныя складнікі – аліўкавы алей, часнок і/альбо цыбуля і памідор, амаль заўсёды – базілік.
Дарэчы, у Італіі a la marinara – страва з рыбай ці морапрадуктамі, а не соус, так што галоўнае не заблытацца.
Суп дзяцінства…
Часам яго рабілі на ялавічным булёне з кавалкамі мяса, але мне запомніўся менавіта гэты, вегетарыянскі варыянт.
Абсалютна самадастатковы суп, не патрабуе ніякіх адмысловых запраў, аздобаў, дадаткаў і г.д.
Страва з назвай «гаспача» вядомая яшчэ з часоў мусульманскай Іспаніі (Аль-Андалуса) і Рымскай імперыі, і першапачаткова гэта была проста сумесь раскрышанага хлеба, аліўкавага алею і воцату.
Ёсць дзве асноўныя версіі паходжання слова «гаспача»: першая – ад масарабскага «caspa», што азначала «крошкі, рэшткі» (той самы раскрышаны хлеб), і другая – ад яўрэйскага слова «gazaz», што азначала «разрэзаны на кавалачкі» ці «патоўчаны» (паводле спосабу прыгатавання).
Цяпер гаспача ўсе трактуюць як нацыянальны іспанскі суп, што не зусім правільна.
Самі іспанцы лічаць яго менавіта андалузскай стравай.
Па ўсёй Іспаніі прадаюць канцэнтрат для гаспача, колер якога можа вагацца ад светла-аранжавага до ярка-чырвонага – у залежнасці ад гатункаў і колькасці памідораў. Яны, дарэчы, з’явіліся ў рэцэпце толькі ў XIX стагоддзі. Хаця таматы ў Еўропу першымі завезлі менавіта іспанцы, прычым яшчэ ў XVII стагоддзі. А вось перац, завезены імі ж з Мексікі, прыжыўся ў гаспача адразу.
Пра больш старыя версіі (без памідораў, але з іншымі цікавымі дадаткамі) раскажу напрыканцы.
☝️Дарэчы. Ніколі ні на якой мове не вымаўляйце «гаспаЧЧа». Падвойнае «ч» як у напісанні, так і ў вымаўленні – няслушна. Гэта Іспанія, а не Італія.
Соус имеет явные ацтекские корни — название «Гуакамоле» ( «Guacamole» по-испански), произошло от ацтекского āhuacamōlli, которое, в свою очередь, состоит из двух частей — āhuacatl (авокадо) и mōlli (соус).
Изначально предтавлял из себя просто растертую мякоть авокадо с солью.
Сейчас практически всегда добавляют чили перец, кинзу, белый репчатый лук и сок лайма
Прекрасный соус для начос, такос, буритос и т.д, настолько популярный, что отмечают даже Национальный день гуакамоле — 16 сентября, в тот же день, что и День независимости Мексики.
