Клэм-чаўдэр вядомы яшчэ з XVIII стагоддзя як спадчына маракоў: саланіна (цяпер бекон) і галеты (цяпер крэкеры) былі на кожным караблі. Ну а малюскі – справа нажыўная. Па старых амерыканскіх рэцэптах гэты суп першапачаткова быў больш густы і падобны да смажаніны.

Назва «Clam chowder» складаецца з двух англійскіх словаў. «Сlam» у ЗША выкарыстоўваюць для азначэння любых прыдатных у ежу двухстворкавых малюскаў. Ну а «сhowder» (пахлёбка), у сваю чаргу, паходзіць ад французскага «Chaudiere» (вялікі рондаль).

Ёсць два асноўныя віды клэм-чаўдэраў: Новаанглійскі, ці Бостанскі клэм-чаўдэр, у які дадаюць малако, і больш малады Манхэтанскі клэм-чаўдэр, у якім прысутнічаюць памідоры.

Натуральна, прыхільнікі розных відаў клэм-чаўдэра вядуць адчайныя халівары.
Так, напрыклад, у штаце Мэн у 1939 годзе адзін палітык падаў у Палату прадстаўнікоў законапраект пра ўвядзенне крымінальнай адказнасці за дадаванне памідораў у суп з малюскамі.
У якасці пакарання вінаваты павінен быў выкапаць загадзя закапаную бочку з малюскамі ў часе прыліву, што немагчыма.
Праўда, скончылася усё звычайным конкурсам па прыгатаванні клэм-чаўдэраў, і Манхэтанскі клэм-чаўдэр быў ушчэнт разгромлены.

Такім чынам, ніжэй – Новаанглійскі, альбо Бостанскі клэм-чаўдэр.

Традиционный римский рецепт, одна из визиток Рима.
Подают почти в каждом приличном римском ресторане.

«Cacio e Pepe» так и переводится – «сыр и перец»

Ідэальны соус для салатаў з запечанага бурака. Калі дадаць душаны часнок – цудоўна дапасуецца да крыльцаў грыль.

Лобія (па-грузінску ლობიო) перакладаецца як «фасоля».
Так можа называцца любая страва, у базавы склад якой уваходзіць любая фасоля – і струковая, і ў зярнятах. Можа быць як з мясам, так і без.

Першапачаткова лобія, дарэчы, рабілі не з фасолі, а з пладоў даліхаса — гіяцынтавага боба. Фасолі тады ў Грузіі яшчэ не было, яна там з’явілася толькі ў канцы XVII стагоддзя.

У варыянце ніжэй – лобія з зялёнай струковай фасолі, альбо «мцванэ лобія» (მწვანე ლობიო), з мясам.

Севиче (Ceviche, Cebiche, Seviche или Sebiche) – традиционное блюдо тихоокеанского побережья Латинской Америки.

Страна происхождения севиче – предмет постоянной дискуссии, но большинство историков все же склоняется к Перу, где севиче считается национальным блюдом.

Некоторые археологические находки предполагают, что нечто, похожее на севиче, только без лимона (лимон привезли из Европы уже позже), употреблялось в Перу почти две тысячи лет назад.

Единой версии происхождения названия тоже нет. По одной версии слово происходит от латинского слова «cibus», которое переводится как «еда», по другой – от классического арабского sakbāj (سكباج), что означает мясо, приготовленное в уксусе.

Базовый вариант представляет из себа блюдо из сырой рыбы или морепродуктов в маринаде из цитрусового сока, приправленое солью, перцем и кинзой.

Жучок – спадчына саўка: папулярная закуска на караблях былога ЭстРыбПрому. Простая ў прыгатаванні, доўга захоўваецца, сыравіна – пад рукой…Дастаткова проста захапіць у плаванне неабходныя спецыі.

Вядомы рускі кулінар канца XIX стагоддзя Ф. А. Зэст пісаў пра шчучыну:

«Мяркуючы па назве можна было б чакаць, што суп гэты гатуецца выключна са шчупака.
Насамрэч, хаця яго можна прыгатаваць і са шчупаком, звычайна бяруць для яго якую-небудзь іншую больш смачную рыбу. Чым тлумачыцца такая неадпаведнасць назвы – не ведаем…»