Калі пагугліць у інтэрнеце «pasta carbonara», часта ў каментах можна пабачыць абураныя воклічы тыпу «гэта няправільная карбанара!!!»

Усё проста: традыцыйны італьянскі рэцэт даволі істотна адрозніваецца ад шматлікіх сучасных.
Пра іх – у самiм рэцэпце, а пакуль – пра класіку.

Паходжанне рэцэпту карбанары дагэтуль цьмянае.
Паколькі ён не згадваецца ў класічным рымскім кулінарным падручніку Ады Бони, апублікаваным у 1930 годзе, многія лічаць, што рэцэпт з’явіўся ўжо пасля Другой сусветнай. Але не ўсе.

Ёсць дзьве асноўныя тэорыі паходжання стравы:

Саюзніцкая гіпотэза

Як пісаў аўтар «Вялікай ілюстраванай гастранамічнай энцыклапедыі» Марка Гуарнашэлі Гоцці, «калі Рым вызвалілі, недахоп правіянту быў крытычны, і адным з нешматлікіх рэсурсаў былі ваенныя пайкі, якія раздавалі саюзныя войскі. Яны ўключалі яйкі (у паршку) і бекон (вэнджаны). І нейкаму невядомаму генію прыйшла ў галаву ідэя змяшаць макароны з ваенным пайком».
Дарэчы, менавіта таму ў некаторых рэцэптах часта ўказваюць бекон, а не больш традыцыйныя для Італіі гуанчыале ці панчэту.

Апенінская гіпотэза

Паводле гэтай гіпотэзы, страву прыдумалі значна раней вугальшчыкі (па-італьянску «carbonari») з раёну Аквілана ў высокіх Апенінах.
Вытворчасць драўнянага вуглю – справа няпростая, рабочыя сыходзілі з дома надоўга і гатавалі спагеці з самых простых вясковых прадуктаў.
Ад іх прафессіі і атрымала назву паста.